ولی من طلبی از تو ندارم...

                       (و تو درست به کسی...زندگیتو مدیونی

                                                           که مدّتهاست از اون...هیچ چیزی نمی دونی)

                      ديوار ها را نگاه كن.

                                   چگونه بر پيكرم مانند تگرگ روزهاي غير ممكن مي بارند و مرا مي شكنند.

تا براي هميشه از صحنه ي روزگار محو شوم.

       فكر كردن به هيچ چيز سخت ترين كاري است كه مي توان كرد.

                                                                                     سخت.............

هر روز صبح ار پنجره ي بسته ي خانه اي دور به خدا سلام مي كنم

                                                               و مي گويم باز هم دوستت دارم

شادي را براي همه مي خواهم حتي اگر كسي مرا نخواهد.

همه خنده اي است كه تو بر لب داري.

                   مي خندي تا غروب دلت را پنهان كني.

                             بيا با لبخندتت طلوع كن!

                                                         طلوع!

( نمی نویسم ) چون می دانم هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی

از نزدیک بودن های دور می ترسم.

"دکتر علی شریعتی"